sterretjes

Hebberigheid

Gisteravond kocht ik in de gedachtenwinkel een gedachte. Ik betaalde met één uur nachtrust. Zo in de winkel leek het een fijne gedachte, over het leven en vergankelijkheid. Maar ’s avonds in bed ontwikkelde de gedachte zich razendsnel tot een heel donkere duisternis. Ik bedoel, zo theoretisch gezien hou ik er wel van wat te mijmeren over vergankelijkheid. Alles stroomt en laat maar los enzo. Maar praktisch komt dat neer op: je kunt elk moment één van je geliefden verliezen, en dat heb ik toch liever niet. Ik draaide en woelde en zuchtte. Veel langer dan het uur dat het had gekost.

“Wat heb je toch?”, vroeg mijn man slaperig. Ik vertelde hem over mijn gedachte. “Snel terugbrengen naar de winkel.” zei mijn man. Maar ik had de bon niet meer, dus dat kon vast niet. “Ach jawel,” zei mijn man, “zeg maar dat je van mij komt. Het wachtwoord is Zdragontszj.”

“Zdragontszj,” zei ik tegen de man van de gedachtenwinkel.
“Nou vooruit, maar je nachtrust kun je niet terugkrijgen helaas. Je mag wel iets anders uitzoeken.”
Eigenlijk wilde ik liever helemaal geen gedachte meer. “Misschien kunt u me de gedachte meegeven die het best van alle is ingepakt?”
Thuisgekomen heb ik het pak voorzichtig in de trapkast gelegd, achter de doos met kerstversiering. En voor ik weer naar bed ging, heb ik op de voor- en achterdeur briefjes geplakt met:

DOE MAAR NIET

voor als ik weer op het idee zou komen een mooie nieuwe gedachte te gaan kopen.

FacebookFacebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *