mol

De plechtigheid

Ja het is waar, hoe dan ook, ik ben een mol. Gister vond ik mijn broertje dood. Hartaanval. Ik haalde snel mijn familie om erover te huilen. Zo doen wij dat in de wereld onder jullie voeten. Huilen als er iemand dood is. Een uur op de klok, dat staat ervoor. Maar onze familie is eigenwijs, wij huilen een uur en een kwartier. Dat is zo vanzelf ontstaan. Na een uur, merkten wij in de loop der jaren, zijn nog net niet alle tranen vergoten.

Daarna begonnen we met de opgravenis. De neven klaarden de klus. Zij deden het harde graafwerk. Vier pogingen hadden ze maar nodig voor het vinden van de perfecte plek. Een uur later lag hij boven. Prachtig in de zon op een steen aan de rand van de rivier, zodat niemand hem per ongeluk weer onder zou graven. Om de beurt kwamen alle mollen heel even boven om hem een laatste keer te besnuffelen en wat aarde van hem af te vegen. Beneden dronken we nog even wat met elkaar voordat we ieder weer onze eigen gangen inkropen.

Zijn hol is nu leeg. Het zal in een paar dagen wel verzakken nu hij het niet meer bijhoudt. Tot die tijd graaf ik er met een flinke boog omheen.

FacebookFacebook

4 gedachten over “De plechtigheid

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *