Categorie archief: Spinsels

mol

De plechtigheid

Ja het is waar, hoe dan ook, ik ben een mol. Gister vond ik mijn broertje dood. Hartaanval. Ik haalde snel mijn familie om erover te huilen. Zo doen wij dat in de wereld onder jullie voeten. Huilen als er iemand dood is. Een uur op de klok, dat staat ervoor. Maar onze familie is eigenwijs, wij huilen een uur en een kwartier. Dat is zo vanzelf ontstaan. Na een uur, merkten wij in de loop der jaren, zijn nog net niet alle tranen vergoten.

Daarna begonnen we met de opgravenis. De neven klaarden de klus. Zij deden het harde graafwerk. Vier pogingen hadden ze maar nodig voor het vinden van de perfecte plek. Een uur later lag hij boven. Prachtig in de zon op een steen aan de rand van de rivier, zodat niemand hem per ongeluk weer onder zou graven. Om de beurt kwamen alle mollen heel even boven om hem een laatste keer te besnuffelen en wat aarde van hem af te vegen. Beneden dronken we nog even wat met elkaar voordat we ieder weer onze eigen gangen inkropen.

Zijn hol is nu leeg. Het zal in een paar dagen wel verzakken nu hij het niet meer bijhoudt. Tot die tijd graaf ik er met een flinke boog omheen.

FacebookFacebook
huisjes

Beter een verre vriend …

Het was laat toen mijn man de container naar de weg reed. We waren net terug van een concert en hadden nog een boel lawaai in ons bloed zitten, maar dat was geen probleem. Het enige geluid dat anderen konden horen was het ratelen van de containerwieltjes. Er ging een raam open en het hoofd van de buurman kwam naar buiten. “Er zijn hier ook mensen die proberen te slapen, hoor!”
“O, ja?”, riep mijn man terug, “Wie dan?”
Daarop klom de buurman uit het raam, wat nog heel wat voeten in de aarde had, want hij is ook de jongste niet meer. Lees verder Beter een verre vriend …

FacebookFacebook
bel-boom

Postbode

De kiwi in onze tuin is al een heel eind richting de zon gegroeid. Gisterenmiddag liep er een muis over de langste stengel omhoog. Op zijn rug had hij een plat koffertje gebonden. Hij liep flink door. Halverwege ons terras en de zon landde er plotseling een vogel op de stengel. De muis kwam slippend tot stilstand. Hij draaide wat rond, keerde zich om en keek besluiteloos naar beneden. Draaide zich weer naar de zon en liep dapper een paar stappen verder. De vogel flapperde vijandig met zijn vleugels. Op een holletje rende de muis weer terug naar ons terras. In de vliegende haast ging de sluiting van de koffer open en er dwarrelden een heleboel witte appelbloesemblaadjes naar beneden. De muis keek niet om maar verdween bliksemsnel tussen de planten naast het terras.

Nieuwsgierig pakte ik de blaadjes bij elkaar. Ik vermoedde dat de muis in opdracht van de appelboom onderweg  was. Wie weet wilde die wel onder één hoedje met de zon spelen. Daar hou ik helemaal niet van. Stiekem manipuleren. Maar goed dat daar niets van was gekomen! Ik keek naar mijn hand vol blaadjes en zag dat er wat op geschreven stond.

Dag zon. Mooi weertje vandaag. Veel liefs van de appelboom.

FacebookFacebook