Categorie archief: het leven

zwarte-kat-breed

Rood

Mijn zwarte kat had een rood bandje om haar nek. Het rood brak het zwart een beetje, maar dat was niet de reden. Kat hield erg van vogeltjes, maar uitte haar liefde helaas op zo’n manier dat er steeds minder vogeltjes overbleven om van te houden. Vaak sprak ik haar ernstig toe: “Als je een vogeltje doodknuffelt, komt die nooit meer terug. Dood is dood, voor altijd. Er komt een dag dat je geen enkel vogeltje meer kunt vinden.” Het deerde haar niks.

Toen bond ik haar een rood bandje om haar nek. Aan het bandje rinkelde een flinke bel, die de vogels waarschuwde voor de naderende hartstocht. Kat vond dat helemaal nergens voor nodig en was een hele ochtend bezig om eruit te springen. Dan veerde ze wat naar achter, concentreerde zich een moment en sprong dan in een mooi boogje door de lucht. Als een leeuw door een hoepel, alleen bleef de hoepel bij haar stevig om d’r nek zitten. Uiteindelijk gaf ze het op. Een hele week bleef het rode bandje stevig om haar zwarte nek zitten. Een hele week bleven de vogeltjes vrolijk rondfladderen. Tot ze op een ochtend intens tevreden voor de deur zat in haar egale zwarte vacht. Geen rood te bekennen. Ze likte haar snor.

Later op die ochtend vond ik onder de tuintafel een rood bandje met een bel. Ernaast een prachtig zwarte merel. Het egale zwart werd gebroken door het rode bloed uit zijn geknakte nekje.

FacebookFacebook
zee

Zeewind

(voor onze zeemeeuw)
We werden al maanden steeds voller van verwachting. Letterlijk in mijn geval. Ik zwol op tot diepzeese proporties. De laatste twee weken konden we zelfs niet meer aan iets anders denken dan aan jou. En we praatten aldoor over jou. En we probeerde elkaar, we probeerden mij, ervan te overtuigen dat er gewoon een kind uit mij zou komen. Niet een buitenaards wezen of een aap of een zeehond. Want ik dacht: „Wat ik niet kan zien, kan ik ook niet geloven. Alles is nog mogelijk.” Maar niets van wat wij zeiden had mij voor kunnen bereiden op jou. Ja je was een kind. Maar je was ons kind en toen je kwam veranderde alles voor altijd.

Het was een warme dag. De hele week was het al uitzonderlijk zweterig warm. Warmer dan jij en ik eigenlijk konden verdragen, zo met ons tweeën in één lijf. Maar we verdroegen het toch en toen werd het avond. Lees verder Zeewind

FacebookFacebook
gras 2

De wraakzuchtige tekenaar

Wisten jullie dat de wereld eigenlijk door tekenaars gemaakt wordt? Ik wist dat niet. Nog nooit zag ik er één of hoorde ik erover. Tot een jaar geleden.
Je moet eerst weten dat ik met vlagen nogal onhandig kan zijn. Ik loop tegen dingen op, laat van alles vallen. Zeg rare dingen op rare momenten. (Laatst liep ik over een terras en in volle vaart meende ik iets op de grond te zien liggen. Om dat fictieve voorwerp te vermijden moest ik zo’n raar sprongetje maken, dat ik bijna viel. Omstanders keken me verbaasd aan, er lag niets. Dit even om een mogelijke oorzaak aan te wijzen voor het feit dat juist ik een tekenaar zag.) Lees verder De wraakzuchtige tekenaar

FacebookFacebook
sterretjes

Hebberigheid

Gisteravond kocht ik in de gedachtenwinkel een gedachte. Ik betaalde met één uur nachtrust. Zo in de winkel leek het een fijne gedachte, over het leven en vergankelijkheid. Maar ’s avonds in bed ontwikkelde de gedachte zich razendsnel tot een heel donkere duisternis. Ik bedoel, zo theoretisch gezien hou ik er wel van wat te mijmeren over vergankelijkheid. Alles stroomt en laat maar los enzo. Maar praktisch komt dat neer op: je kunt elk moment één van je geliefden verliezen, en dat heb ik toch liever niet. Ik draaide en woelde en zuchtte. Veel langer dan het uur dat het had gekost. Lees verder Hebberigheid

FacebookFacebook
fles

Stranddag

Op een prachtige zonnige middag lag ik soezelig op het strand. Plotseling hoorde ik vlak naast me geschraap. Met één oog gluurde ik door mijn wimpers. Er was een soort hol in het zand en voor ik wist wat er gebeurde werd ik erin getrokken. In sneltreinvaart vloog ik door een zandgang. Even later floepte ik weer uit de gang. Midden in zee. Hoestend en proestend kwam ik boven water. Snel zwom ik naar het strand en ging hijgend en in de war op mijn handdoek zitten. Het leek wel alsof ik hier en daar wat onderdrukt gegiechel hoorde. Maar toen ik om me heen spiedde leek niemand in de gaten te hebben wat er gebeurd was. Misschien had ik al een zonnesteek? Lees verder Stranddag

FacebookFacebook
trip

Insomnia

Het zoemt door de slaapkamer
fluistert in nevelige slierten
vult galmend de ruimte
Innnsommmmniaaaah
prachtig!
helaas heb ik geen tijd om ernaar te luisteren
ik ben te druk met alle verhalen die mijn hoofd inwandelen
ik schaaf en slijp
en ik spreek mezelf bestraffend toe:
uit je hoofd Liset!
úít je hoofd
adem in adem uit
slapen! kom op!
iiinnnnnssommmmnniaaaaahhh
om half vijf de merel erbij
en dat licht!
zo mooi..
gá je nou nog slapen!

zonde toch:
al dat moois
en toch niet genoten
haast zou ik hopen dat ik morgen weer niet slaap
’t is dat het me opbreekt, twee van zulke nachten
één trouwenssssszzzz
ook.

FacebookFacebook